Brasilien, Vorschlag für Verschwörungstheoretiker  (mit Video 1m12s)

Mä woarn wirrä moal, wie jede Woch minnestens oamoal, in de Kneip   Zim weise Mondmoann un dselebrierte unsre Filosooferund.
„I(s)ch hebb mä wirrä moal äh nei Väschweerungsdeorie aasgedenkt“, babbelte i(s)ch, „un zwaa woas fer Brasielje.“
„Uns duht awä aach nix äschpoart bleiwe“, läsderte Klausi, „jedds hosde dä joa schun fer euni(s)che Lännä woas in deunäm seldsoamen Hern aasgebrietet, net nur fer Deitschloand un euni(s)che Nachbaalännä wie Froankrei(s)ch   , Pole unnä annere , sunnern sogoar schun fer Schina un die USA.
I(s)ch seh schun kumme, womeegli(s)ch wersde uns noch viele Woche mit sol(s)che Geschi(s)chte beläsdi(s)che.“
„Also, des is werkli(s)ch net schee vun dä, Klausi, so meune ufopferungsvolle Bemiehungehier in die Filossoferund ebbes Kuldur euzubringe, so gemeun
un schpeddi(s)ch herab zu werddi(s)che.“
„So? Kuldur duhsde zu deune Ferz im Hern soage, Schor(s)chi?“ grinste unsä Scheff-Filosof.
„Mä is werkli(s)ch die Lust vägoange“, moddste i(s)ch, „doann duh i(s)ch halt nix mä hier beri(s)chte. Des hebbtä nun devun, Filossofe. De Klausi hodd hier meu Mitdaalungsbederffnis in de Schmudds gezouhe. Oam liebste dähtä noch mit seune babbi(s)ch Fieß druf rim droamble.“

„Mi(s)ch duhts awä indresiern“, moante Babett(s)che, „jedds duh net die beleidi(s)cht Lewwäworscht schpiele. Foang schun oa, Schor(s)chi!“
„Noa gut“, daht i(s)ch euwilli(s)che, „de Klausi koann joa so loang raas gehe aas de Kneip, orrä si(s)ch die Ohrn zuhoalte. Ä kennt aach noch woas anneres mache un deshalb......“
„Jedds beginn schun, Schor(s)chi“, unnäbraach mi(s)ch Lena, „deu seeli(s)ch tief väleddste Gefiehle seun werkli(s)ch uuwi(s)chdi(s)ch heit oawend fer uns.“
Bessä is wohl, i(s)ch duhs net iwadreiwe, die Gemeunhaate vum Klausi nähä zu beschreiwe, sunst duhtä noch behaapte, i(s)ch däht glaa jämmli(s)ch greune, hebb i(s)ch mä gedenkt.
„Wie ä all wisst, is zur zaat in Brasielje eun Rä(s)chtsbobulist de Bresident. Un dä is genaa wie de Mistä Donald Trump eun Narzist, frauefeundli(s)ch un eun Rassist . Baam Dscha..ier Bolsonaro kimmt noch hiezu, doassä  wilde Nadur fer iwäflissi(s)ch hält un moant die Rejewällä vum Amazonasgebiet sollte mä
ruhi(s)ch oabholdse un die Indigene derffte  vädriwwe wern, die dähte so wie so nur läwe wie die Affe im Zoo.     So eune Oasoammmlung vun scheißli(s)che Gedoanke un Vähoaltensweise misse joa ihre Ursache hobbe, un dezu is mä so Euni(s)ches  in meunäm Kreativhern eugefalle.
In meunä Väschweerungsdeorie woar diesä Moann als Jugendli(s)chä so mit verzeh Joahrn baa de Poadfinnä un väläbte mit denne aach so oan Loagäurlaub im Amazonoasgebiet.

Uugefäh se(s)chsi(s)ch Buhwe hauste dordd in Zelte, awä oabseits aach ne kloanere Grupp vun Mäd(s)chä, allädings gedrennt, doamit die Buhwe net uf dumme Gedoanke käme, hießes vun de Loagäleitung.
Droddsdäm wollte die oagähende Männä nadierli(s)ch die oagehende Fraue kenne lernne un väsuchte mit denne Kontakte zu knippe. Eune gefiel däm Dscha..ier besunners, se hieß Eliara.
„Hallo, Eliara“, riefä un winkte zu däm hiebsch Mäd(s)che, „wolle mä net moal eun kloane Schpadsiergoang in de Urwoald dähdi(s)che?“
„Des häm uns die obbere Poadfinnä schtreng väboode“, oantworddete Eliara, „hier beginnt sofordd die Wildnis un sä lei(s)cht koann mä si(s)ch in däm Urwoald välaafe un duht nemmä raas finne, werd vun Schloange gebisse un koann sogoar schterwe.“
„Ach, äh gewiss Risiko is iwäall im Läwe, mä musses halt riskiern“, winkte de junge Bolsonaro oab, „un du duhst mä sä gut gefalle, i(s)ch me(s)cht gern mittä moal eloa seun.“
„I(s)ch awä net mit dä“, krähte des Mäd(s)che zurigg, „i(s)ch woar schun efters hier im Woald mit annern Mäd(s)chä, awä duh mi(s)ch bitte net väroate. Eun wäni(s)ch duh i(s)ch mi(s)ch beraats aaskenne in de nähere Wildnis, du awä noch net.“

„Un die Zwaa seun doann in de Woald gegoange, schtimmts Schor(s)chi?“ moante Klausi, daht awä koa Oantwordd oawadde, sunnern babbelte glei(s)ch waatä, „un doa hodd die Eliara däm Dscha..ier so eun Dschipp ins Hern geploanst un somit is de junge Bolsonaro eun Mensch geworn, wieä halt heit is.“
„Sol(s)ch eun Schtuss kimmt in meunä Väschweerungsdeorie net vo“, schiddelte i(s)ch meun Kopp, „ i(s)ch hebb woas viel Glaabwerddi(s)chäres oazubiete.
Also, des woar so, des Mäd(s)che soate:“I(s)ch mach dä eun Voschlaag, i(s)ch duh in de Woald renne, doa vorne fängt so eun schmoalä Wä(s)ch oa, un du musst mi(s)ch finne un krieje.“
„Un des hobbe die Zwaa aach gemoacht, gell Schor(s)chi?“ eißerte si(s)ch Lena.
„Schtimmt“, nickte i(s)ch, „de Dscha..ier glaabte, di(s)ch krigg i(s)ch sofordd, duh di(s)ch doann oan mi(s)ch dricke un si(s)chä duht doann woas Scheenes folge.
Awä so dahts net kumme, des Mäd(s)che blieb väschwunne, zuerst jedefalls. De oagehende Jugendli(s)che heerte ihre Schtimme, duh mi(s)ch suche Buh.
Des machte ä aach, awä ohne Äfolg.
Eliara wirrähoolte mämoals des Schpiel. Des leddste moal, alsä heerte, vänoahm ä vun ihr:

Jedds host de di(s)ch wohl välaafe, gell dummä Buh?
Joa, so woars, de junge Bolsonaro hodde si(s)ch väerrt in de Wildnis un daht nemmä raasfinne zim Poadfinnäloagä zurick.

Zwaa Daache loang dahtä im Urwoald rim erre, schpierte fer(s)chdäli(s)ch Hungä un de Dor(s)cht ließ ewwefalls net uf si(s)ch wadde. Märere Bä(s)che  dahte dordd fließe un kloane Tiempel lockte aach mit ihrm Wassä. De Buh wusste, doasses gefähli(s)ch woar sol(s)ch Wassä zu drinke un  die Gesundhaat viellaa(s)cht ähn schlimme Schoade nemme kennt.
Ä suchte deshalb noach Frie(s)chte, foand aach wel(s)che.
Nadierli(s)ch hoddä koa Oahnung, ob se essbaar, uubekemmli(s)ch orrä sogoar si(s)ch als gifdi(s)ch äweise dähte. Äh gewiss Risiko duhts halt oft im Läwe gewwe, hoddä si(s)ch gedenkt, jedds werd i(s)ch die Frie(s)chte in mi(s)ch neuschtobbe un......“
„Un doann issä kroank gewoarn, fiel halb ohnmä(s)chdi(s)ch newwä eun palmeähnli(s)ch Baam niedä un worde eun Daach schpätä vun Suchtrupps gefunne“, unnäbraach Klausi wirrä.
„Noa, so woars net“, daht i(s)ch wirräschpreche, „Hä Klausi Vielreddnä, duh mi(s)ch nemmä unnäbre(s)che, loass mi(s)ch waatä väzähle.
Däm Buh gings dahtsä(s)chli(s)ch net gut, geloangte doann oan eum Fluss un worde dordd, wie vun Eliara profezeit, vun eunä Schloang gebisse. S´daht fer(s)chdäli(s)ch weh, ä schrie, so laut ä konnte: „Hilfe, Hilfe, i(s)ch muss schterwe. Duht mi(s)ch jemoand heern? I(s)ch muss un will gerettet wern.“
„Selwtväschtännli(s)ch äfolgte doann aach die Rettung“, moante Lenä, „sunst dähte de Bolsonaro joa heit schun längst nemmä läwe.“
„Genaaso isses“, nickte i(s)ch, „zwaa nackte Männä vum Schtoamm dä Tsuan-Djopi foande dän oagehende Jugendli(s)che, wieä wimmernd wie ähn Heif(s)che Elend oam Flussufä hockte.
Die beide bemerkte sofordd dän Schloangebiss. Eunä saugte kräfdi(s)ch oan de Wund des Blut raas un schpuckte es ins Wassä. Doa is de Dscha..ier in Ohnmoacht gefalle.